Heart's wisdom

Life is much easier when you are blissfully unaware of everything that's messed up about the way the world functions. 

But life is kind enough to dance on your rose tinted glasses that you inevitably end up witnessing people and experiences for what they are in real. 

And then you are filled with so much adrenaline to change the world for the better. And you may even make some concrete changes in some areas of your life wherever your momentum takes you forward. 

Out of nowhere life feels like a plateau. You are willing to put in all the efforts it takes. But where? What? How? 

You do feel grateful for where you had started your journey and where you have reached now. No second thoughts on that. But you can't keep staying in this limbo and make it your home. This particular phase is meant to be uncomfortable so that you move out of this phase all by yourself. But how? You don't see anything specific in your vicinity. No signboard. What to do now? 

Maybe this part of the journey isn't about flexing your muscles and nerves like Ratchagan Nagarjuna. 

You don't have to play detective anymore removing blocks in your way one after the other. You wish you could close your eyes like Vadivelu and run with a prayer "Minnal vegathula poitu iruken. Edhirka manal lorry ethuvum vandhira kudathu kadavule".

Fortunately or unfortunately, this phase of the journey demands you to learn to listen to and lean on your heart's wisdom. And you are left wondering if there is any special headset available that helps you do this!? 

Motivation

 You may not have done a Ph.D. in Motivation yet. But you had read so many quotes, blogs, books written on this topic. You didn't leave any Ted talk, insta reel, youtube video that speaks about ways to motivate yourself.

It did work. But the validity period expired, and you are left alone looking for the booster dose. 

If you are reading this in hopes of finding your next dose, I am sorry to disappoint you. Even I don't know how or where to find it. And that's the reason I started writing this article.

Ironically, life surprises you at moments when you finally come to terms with how disappointed you feel about yourself and your life. It's as if life had packed a consolation prize inside the wrapper of disappointment.

You don't need motivation. You just want to shut everything down, scream at the top of your lungs, heart, throat and what not! You want to push everyone and everything away. But without being left alone. You want everything to be sorted out as if by magic. And even if that happens, you discount that very thing because of your disbelief that your life can never get any better. You believe that everyone out there is an asshole who has no clue what (s)he does with his/her life. When life feels like a crazy temple run game where you don't know why you are running, why were those monsters chasing you and why can't you hide or jump anywhere without losing life?

Better splash some cold water on your face and step outside for a walk. When the body moves, the mind moves along with it. Get your body moving. Feel the moving breeze on your face. Prepare yourself properly in your treasure hunt for motivation :)

Social Life

Social life - What does it really mean? I genuinely want to understand this.

Is it a collective garbage truck where people throw their nonsense in shiny wrappers?

Is it being part of a group that identifies itself to be separate from the rest of the homo sapiens?

Is it a space for everyone's FOMO and insecurities to dance around?

Is it a soul sucking dementor that forces people to put up a facade and shows its sharp teeth to anyone daring to express a bit of vulnerability?

Or is it even a space to keep venting out all the frustrations of life without having to take any responsibility to make oneself better?

Is it a mirage that promises you to offer every single one of your desires and leaves your hands empty and heart bruised by end of the day?

Is it something we keep running behind seeking validation but facing rejection, abandonment, disrespect and neglect in return?

Was the concept of 'social life' built by the people and for the people?

If so, where did the design go wrong? Why are we doing this to ourselves?

---

I opened my window curtains. Nice aroma from my neighbour's kitchen filled my living room and tempted me to cook something nice.

My neighbours are having a conversation outside their door while leaving home. Their voice manages to tap on the shoulders of my solitude and remind me of the existence of fellow homo sapiens around me.

My phone rings with a WhatsApp notification. I see a spotify song link from a friend. It's our favourtie pastime dissecting song lyrics and bonding over the lyrics we found soothing and interesting.

I went for a walk. I exchanged smiles with familiar faces and we continued walking in our respective directions.

And in a lot more of such tiny moments where we could maintain a safe closeness. I'm tired of the word distance. Even the word itself feels so distant. I don't need distance. I need closeness and warmth. But a safe closeness where one person's wounds don't get to spill on another habitually. A closeness where silence feels safe. A closeness where presence and mere existence is valued more than transactional gives and takes.

I enjoy having this safe closeness in my social life. I may not have much to offer. If my presence can make your life feel less burdensome and bearable for even a moment, I am happy with my version of social life 💚

The Road that I didn't intend to take

When summer holidays were over and the school was about to reopen, we used to keep our fingers crossed. We were curious about which section we would be part of for the following one year and which of our friends get to move in with us into the same section and which ones leave us and get into a different section. Unfortunately, few of our closest friends might even leave the school and move to a different city because of their parent's work transfer. Our little minds couldn't fathom what destiny had in store for us. 

And this struggle never stopped even as we grew up into adulthood. There are no explicit class and section names like '7B' or '8C' anymore. Life experiences take us into a warm embrace one moment and wake us up with a tight slap another moment. Nobody knows what each moment has planned for any of us at any point in time. 

Suddenly you find yourself in a deep abyss. Your near and dear ones shout and scream at you out of affection and care (aka attachment). They desperately try everything they could to try and pull you out. But little do they know that the pit you had fallen into was not that easy to climb up from. It's an abyss. Nobody prepared you how to safely escape from an abyss. You try all possible hit and run strategies and when they all fall short, you sit still out of sheer exhaustion. That's when the abyss starts making a little sense to you though you don't fully understand anything. By this time your friends have moved on along their path. That wasn't an easy stroll for them either. They had accumulated their own fair share of bruises and wounds which they never bothered to attend to.

Out of nowhere the abyss decided that you are qualified to go back out into the world. It throws you out the way a PSLV satellite launches the space vehicle to move faster than escape velocity and leave the earth's gravity into its intended destination. 

Your friends do see you now. But the real YOU feels invisible. When you were in the abyss, you had connected with a different language that felt vaguely familiar and soothing and you forgot other languages. These friends don't seem to speak your language anymore. The one that you used to speak with them earlier, they seem to have forgotten that one too. They seem to be speaking a different language that you don't understand now. You tag along as long as you possibly can. But a point comes when you would give anything to go back to the abyss that felt so lonely yet safe than be with these harsh creatures that just pierce your heart with stones and thorns. 

You distance yourself from the group for a while, trying to get a clear picture of what's happening. Just then you realize, the abyss had unraveled all extra layers that were surrounding your heart. And your heart feels so vulnerable right now. However, the ones who had to deal with the brashness of sun on the dry path outside, they had grown additional layers around their hearts as a self-preserving mechanism. These sharp stones and thorns that they carry around their heart are quite essential for them to survive. Without that they feel lost outside otherwise. But your raw, vulnerable heart feels as if it was handed over to a butcher whenever you spend time with them. You long for the sweet moments that you got to spend with them earlier. They don't understand why you are distancing yourself from them especially when they have consistently checked on you when you were inside the abyss. What an ungrateful creature you are to neglect and abandon them now? They don't understand the meaning of rawness and vulnerability. They ask which language do these words belong to and from which departmental store you can rent them out?

Whose fault is this? 

Did I ask to be thrown into the abyss?

Did I ask the abyss to uncover and unravel all the protective layers around my heart?

Did I ask my friends to care to keep checking on me even when they didn't understand a thing about how an abyss functions?

Did I ask the abyss to throw me out into the world again?

Did my friend choose the desert filled with sharp stones and thorns and harsh sunlight everywhere without a hint of water. Not even a mirage. 

Did my friend have any other way to keep herself safe other than wearing extra layers of skin around her heart that clouded her vision too at times?

When we finally got to meet again, how do I tell her I am unable to hug her because her thorns are making my vulnerable heart to bleed?

How do I ask her to let go of those extra layers around her heart when the desert climate is still haunting her?

Why is the same desert not haunting me the way it's haunting her?

Did the abyss really throw me out? Am I carrying a silent scent of the abyss around me as an invisible shield from the desert?

The road ahead of us had not split into two clear paths. It's just an endless directionless path. 

When I myself don't have a clue how I survived the abyss, is it even safe to suggest her to take shelter in that? 

Inside the abyss, it took me a good number of years for me to even realize that I hadn't died yet and that I am still alive. It's not even a wise choice to suggest this to her.

The scent of abyss that she could sense off me triggers her survival instincts and she doesn't hesitate to throw me into the nearest quicksand she finds. Looks like she has become an expert in identifying where quicksands are located. I feel like the illiterate one in these areas.

My dear friend, I love you. You could never realize how much this heart genuinely loves you. I am still processing the shock of being thrown into an abyss, getting used to the abyss and getting thrown out unexpectedly and I am equally struggling to understand if I could ever get a chance to hug you at all without getting caught in your thornwebs and quicksands and without alarming you with the scent of abyss that's accompanying me?

Where is that sweetness of connection that we had shared once upon a time?

What is this experience called?

Who are you?

Who am I?

Why do I sense that you are about to have your turn to go into the abyss?

If you are getting startled by just the scent of the abyss that's still lingering around me, how are you going to handle yourself when you find yourself inside the abyss?

Is there anything that I can possibly do to make your heart feel at ease?

Relationships

If a bitter gourd does past life regression, it would see itself taking the form of human relationships. And in this lifetime, it has completely accepted and embodied its true nature, and it's on the verge of enlightenment, very capable of writing its own jataka tales, documenting every single human relationship that ever existed on this planet. 

Are relationships always meant to be filled with conflicts and unexpected twists and turns like a tv serial? 

Life experiences sharpen our vision to see straight through any conflict, acknowledge the truth hidden within the conflict. Which is nothing but the other person feeling equally petrified of life. But they let their fears and insecurities do a ramp walk in fancy clothes. 

But to witness this requires laser sharp vision and a heart full of love for someone who also stumbles just like you but in a slightly different way.. 

Why do relationships always bring unexpected twists and turns? Why can't we seek stability in a relationship? 

When we see through all the shaky layers, have patience and persistence, to be carried through the rollercoaster ride, as we eliminate everything that doesn't resemble stability, whatever is finally left turns out to be what we have always needed. 

Two hands and one heart wouldn't have been enough to do all this at once. That's where partnership steps in offering a helping hand. 

Sometimes, two people can also choose to hold hands and let the light within their hearts shine brighter together on the path forward..

GOALS

 S.M.A.R.T Goals have been the talk of the town for a while. Setting Specific, Measurable, Achievable, Relevant and Time-bound goals definitely help us make progress in life.

A goal is believed to be something that makes you grind in life regardless of whether it rains outside or if the sun is scorching hot!? You better stick to your goals and keep grinding - that's the first impression the word Goal gives us.

But what are Goals actually?

Grounding - A goal that's genuinely meant for you, grounds you in the here and now, helping you access your vitality and inner strength. It empowers you and encourages you to be who YOU are.

Orienting - It also orients you to the external resources, help and support available to you. After all, you are not alone. Help is just a conscious breath away. Choose it.

Anchoring - It anchors you to your core. When life's challenges keep pulling you apart in different directions or when distractions just scatter your thoughts, emotions, attention and energy in all possible directions, it's your goals that pull your life force energy to align to your center and anchors your attention to your core.

Loving - Of course. Your goals love you. They are not a strict schoolteacher holding a wooden scale in the hand, waiting for the next opportunity to beat you up. They nourish you with a gentle love when you feel lost in life. However, do remember one thing. They practice tough love. You better buckle up.

Safe haven - When you feel homesick for a place that you don't even know if it exists, don't worry. Your goals offer you a safe space for all your facades and pretenses to be undone. This is the space where you reclaim your true nature. And in no time, your goals turn out to be the very ground on which you build YOUR very own metaphorical HOME!

We are so used to listing down endless demands (in the name of goals) in our journals, whiteboards, fancy notebooks, digital apps and what not. Have you ever taken time to sit with your safe haven and listen to what it has to say?

Do it now.

With Love,
GOALS 💪🏼

Who am I?

 Imagine you are stranded on a tiny island all alone. You don't have a sense of time since when you got here or how it all happened. Occasional rain helps you survive. But you don't know when the next rain would fall. Despite being surrounded by ocean water on all sides of the island, your thirst can't be quenched by the salty water.

Your life feels like this island. You are battling the scorching heat since God knows when. Attention from all the people in your life miserably fails to quench your thirst. Each time you are so exhausted and almost ready to give up on life, out of nowhere it starts raining, quenching your thirst, washing away all the dust on your skin, cooling you inside out. Just when you are about to feel satiated, you are left alone once again. You don't know when it would rain again.

You encounter such kind souls in your journey of life at the precise moments when life feels utterly unbearable. After filling you with required quantity of hope, they move forward on their path. You can't hold rain water in your hands how much ever tightly you try to.

After juggling through many such cycles of desperation and revival, you start to question yourself.

"What's the point of all this?"

What am I supposed to be doing with all the time that's ahead of me? ( If a thing called time exists).

Do I dig the earth beneath my foot to build a tunnel and escape this place?

Do I grow wings, learn to fly all over this salty ocean in search of my fellow stranded humans?

Do I build a boat, sail through the waves in search of other habitable islands?

Do I set this whole island on fire that someone gets a glimpse of this and comes to my rescue?

But my hands are so tired to do any of these.

I just sit on the shore, helplessly looking at the burning sun and the dancing waves. Even the harsh winds seen to mellow down and get a bit gentler while caressing my tired body. 

I just exist. Here. Now. In this space. This is ME. This is my life. My eyelids feel so heavy. Involuntarily they are closing in. After what felt like an eternity, when I open my eyes, I find that my words have weaved themselves into a bridge that moves through space.

உறவுகள்

இரவு நேரம்

மின் வெட்டு

தடையில்லா மின்சாரம்(ups)

தடைபட்டு போனது.

காற்றில் துழாவி

எத்தனை நேரம்

வழி தேடுவது?

அலைபேசியின் வெளிச்சம்

காரிருளை கிழித்தாலும்

அது போதுமானதாக இல்லை.

எதிர்பாரா விதமாய்

வழியில் ஒரு கண்ணாடி.

அலைபேசி ஒளியின் பிரதிபலிப்பு

கண்ணாடியில் தெரிய

அறையின் வெளிச்சம்

சற்றே கூடியது.

உறவுகளும் இதுபோலதான்.

தனக்கென தனிப்பட்ட

குணங்கள் இல்லாதவை.

நம் இதயத்தின் வெளிச்சம்

நம் கண்களுக்கு

போதுமான அளவில்

தெரியாத தருணங்களில்,

நம் ஒளியை 

நமக்கே பிரதிபலிக்கும்

ஓர் கண்ணாடிதான்

உறவுகளும்.

விநோதம் என்னவென்றால்

உறவென்னும் இக்கண்ணாடி

நண்பகல் நேரத்தில்

பிரகாசமான இடத்தில்

நம் அகத்தின் இருளையும்

நமக்கே பிரதிபலிக்கும் 

சக்தி வாய்ந்தது.

ஒளியின் பிரதிபலிப்பு

தரும் இனிமை ஏனோ

இருளின் பிரதிபலிப்பில்

காணாமல் போய் விடுகிறது.

உண்மையில் நாம்காணும்

இருளும் ஒளியும்

நம் அகத்தின் அங்கமே.

பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடி

எவ்வளவு காலம்தான்

வீண்பழி சுமந்து நிற்கும்?

New Beginnings !

 New beginnings are so potent. They bring with them a renewed sense of hope and joy. It might feel a little scary, standing on your bare foot, looking at the sky, wondering if all your visions, dreams and desires shape up the way you desire. It feels a bit lonely since your vision is visible only to you at this moment. It feels so exhausting as you don't have the luxury of external validation to lean on. 

The beginnings always carry with them a unique magic that you may not be able to see with your eyes. But you can feel this magic in your bones. It's that deep. It's the same creative energy that has brought this universe into existence, that has brought you into life, the very same creative energy is now birthing itself, into a new form.

You are here to witness its magic, beautifully unfolding layer after layer. You may even wonder what you can do with your bare hands. Just for this one moment, keep all your questions and doubts aside. Place your trust on this creative energy. Allow it to do what needs to be done.

You don't always have to be the one who does make things happen. At moments like these, stand firm and allow things to happen!

சலிப்பு

 மனதை அறுத்தெடுக்கும் வலியும்கூட அதன் வலுவிழக்கும் நொடி, எது போனால் எனக்கென்ன என்று விட்டத்தைப் பார்த்து சோர்ந்திருக்கும் விழிகளில் குடியிருக்கும் உணர்வின் பெயர் சலிப்பு.

நாம் உரைக்கும் வார்த்தைகளின் ஒலியை மட்டும் தம் செவியில் தாங்கி மனிதர்கள் நகர்ந்து செல்ல, ஆடையாய் போர்த்திக்கொள்ள தேவையான சொற்கள் கிடைக்காமல் நிர்வாண கோலத்தில் மனதுள் புதையும் எண்ணங்களுக்கும் உணர்வுகளுக்கும் ஏற்படும் நிலை - சலிப்பு.

நாம் ஆசைப்படாமல் இருந்தால்கூட சில நிகழ்வுகள் தன்னிச்சையாய் நடந்தேறி விடுமோ என்னவோ. ஆனால் நாம் ஆசைப்பட்டாலே ஏதோ ஓர் சாபத்தின் நிழல் விழுந்தது போல, அது கைக்கும் வாய்க்கும் எட்டாமல் போக, மனம் கொள்ளும் உணர்வின் பெயர் - சலிப்பு.

"உனக்கு என்ன வேண்டும்?", "நீ என்ன நினைக்கிறாய்?" என்று வினவும் அக்கறைக்கு பற்றாக்குறை நேரும் கணம், எல்லாமே ஒரு To - Do List ஆக மாறிப்போக, வாழ்வின் மீது தோன்றும் உணர்வு - சலிப்பு.

பூமியின் புவியீர்ப்பு விசை போல, நாடகமேடையின் பின்திரைச்சீலை போல, வாழ்வின் ஒவ்வோர் அங்கத்திலும் இழையோடத் தொடங்குகிறான் சலிப்பு எனும் வீழ்த்த இயலாத வீரன். அவனிடமிருந்து தப்பிச்செல்லும் திராணி உள்ள தினங்களில், நம்பிக்கையெனும் மரத்தின் கிளைகளில் ஏறி ஊஞ்சல் ஆடுகிறோம். "எத்தனை ஆடினாலும் என்னுள் வீழத்தானே போகிறாய்" என்று நமுட்டுச் சிரிப்புடன் கீழேயிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். இவன் விசையிலிருந்து நம்மைக் காப்பாற்றும் கரங்களை வேண்டி கண்மூடி பிரார்த்திக்கிறோம், விழிநீரால் நெய்வேதியம் செய்துவிட்டு.

விசித்திரமான இயல்பு

 அலமாரியில் அழகாய்

அடுக்கி வைத்திருந்த
பொம்மைகளை
மொத்தமாய் கலைத்து
தரையில் வீசியெறிந்தது
குழந்தை.

இது வழக்கம்தானே என
தாய் வருகிறாள்
புன்முறுவலுடன்.
சிதறிய பொம்மைகளை
முன்னைவிட அழகாய்
அதிகம் பொருத்தமான
இடம்தேடி அடுக்குகிறாள்.

வாழ்க்கையும்
அக்குழந்தையைப் போல.
சில நேரங்களில்
நம் நிலையிலிருந்து
கீழே விழவைத்து
காயம் காணச்
செய்கிறது.
இன்னும்சில நேரங்களில்
அலமாரியின் வெறுமையை
நம்மனதில்
உணர வைக்கிறது.

வீசியெறியப்பட்ட வேதனையும்
வெறுமையும்
ஒன்றுசேர சிலகணம்
தாக்கவும் செய்யும்.

வலி தீர்க்கும்
அன்பும் பரிவும்கூட
கைகளுக்கு
தினவு கூட்டும்.

வாழ்வெனும் நாணயத்தின்
ஒருபுறம் அக்குழந்தையும்
மறுபுறம்
அன்பின் தினவுநிறைந்த
கரங்களோடு தாயும்
ஒன்றாய் பயணம்போவது
விசித்திரமான இயல்பு அல்லவா?

ஒருபக்கச் சுவரை
முழு மனதாய்
அணைக்கவும் முடியாமல்
தன் இணையான
மரச்சட்டத்துடன்
இணையவும் முடியாமல்
ஊசலாடிக் கொண்டிருந்த
கதவைப் பார்த்து

நமுட்டுச் சிரிப்புடன்
கேட்கின்றன
வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த
அறையின் சுவர்கள்.

This is not what I signed up for

It has become my new habit to go on a peaceful walk after having breakfast, feeling the morning breeze gently cuddling my face and playing with my hair. Somedays I would come across a servant maid aunt who worked in the PG I used to stay until few years back. She recognizes me after all these years and asks me with concern how I am doing and whether I am eating properly these days. She speaks only Hindi. My hindi skills are limited to "Ek gau mein ek kisan raghu thatha" & "Hindi thoda thoda aatha hai". We still manage to communicate with each other with face reactions and tiny tiny words. She would ask about my friends as well and how they are doing in life. And her elder daughter recently delivered a baby and she is a proud Grandmom now. She shared this with so much happiness. 

It's been few days. I met her again during my morning walk. She shared with a glint of joy that her younger daughter is getting married by the end of this month. It costed her Eiggggghhhhhhht Thousand Rupees just for purchasing wedding clothes alone. (Yes, you read it right. It's Rs.8,000/-). And there were other expenses too. And then her face was full of sadness that she couldn't travel to West Bengal to be present for her own daughter's wedding. One way tatkal train ticket to her place would cost her around Rs.2,500 - Rs.3,000 for one person. Up and down ticket charges for two people would eaily come down to around Rs.11,000. She asked for advance from the houses where she worked. They all had denied. And she also has to work on getting leave from all the houses she is working for. The sadness in her eyes was real when she shared this with me.

I couldn't even imagine not being part of my own daughter's wedding just because I don't have enough money to book the train tickets and that my employers wouldn't give me a few days' leave to travel.

---

There is a street dog along the way I walk. Something about this dog feels close to my heart. He kept circling around the same place again and again. I bought a biscuit packet and spread the biscuits on the ground nearby him. Few biscuits got stuck in the cover and I instinctively said "Iru". The dog listened to me and stepped back. When I spread all the biscuits on the ground and said "Vaa", he came close to me and started eating the biscuits one by one. I walked away happily. Today, I saw two other street dogs fight with him and push him aside for eating those biscuits. They could have peacefully shared the biscuits among themselves and eased out all their hunger. But they unnecessarily pushed this dog aside and fought with him. Later they ran away. They weren't interested in having the biscuits for themselves. It just looked like a display of power that they wanted to establish.

I have observed this similar behaviour in pigeons too when I used to feed them on my balcony. While some pigeons happily eat the grains, drink water, and fly away, some pigeons simply fight with others and shoo them away despite the availability of food.

---

A female friend from my workplace called me the other day and spoke for around 2 hours that how much she is frustrated with her dating life. She had tried dating apps, matrimony services and whatnot. Most guys were either already stuck in their past pain and didn't seem interested in long-term relationships while few were outright creepy. She asked me if I have any male friends who are available and whether I can introduce her to them. I laughed out loud.

---

A male friend shared with me the other day that he is still heartbroken over his crush from college days, after all these years. As she had married his own friend, it had made things a little tougher for him. His matrimony searches are not going that great. He was also worried about his balding hair. His parents and younger brother forced him to take hair transplant treatment and he is now suffering from the after-effects of this treatment. It really felt so horrible to handle such pain. Another day when we were discussing what makes a human happy, he just told outright that he had never felt real happiness in his entire life.

---

A female friend of mine seemed to have an authentic, fairy tale kind of love story which proceeded to marriage despite strong opposition from both sides' parents. They had a few heat-of-the-moment fights which led to separation and the parents took this as an opportunity and didn't let them reconcile despite the guy's sincere efforts to apologize and make up for his mistakes. Even after their divorce, they continued to be friends and he used to take her out to restaurants and care for her so much. But his parents wanted him to get married to a girl of their choice and thus a beautiful love between two hearts had to end up as just memories. She had been trying to distract herself from this pain with casual relationships. extensive shopping, hectic work, and food. Nothing seemed to save her from her own thoughts.

---

Another friend of mine was stuck in a toxic relationship and the guy completely blocked her in all possible mediums of communication. She was so obsessive about him that she used to travel from the city where she worked to the other city where the guy was working. The tricky part is her parents also lived in the city where the guy was working. She used to wait in front of his office the whole day just to meet him once and then return to her city the same night. All this with so much anxiety that her parents or relatives should not see her by any chance.

His marriage got fixed and she wanted to give a guest appearance like 'Nee thaane en ponvasantham' movie. She gave up on the idea and finally moved on. When she got to know that he became a proud dad to a daughter, she couldn't accept the fact that he had moved on so damn easily.

She moved on over time and married a man her parents found for her from a matrimony site. It's just like a typical arranged marriage where the husband and wife take efforts to make it work. No magical fireworks and no huge issues either. She had accepted that this is her life and made peace with it. When making love became a chore on the timetable, all that she is worried about now is making a baby. 

---

Yet another friend who didn't have prior relationship experience went through a similar struggle with arranged marriage. She is blessed with a lovely, wonderful daughter. But she is afraid of her never-ending work and aggressive manager. She used to lock her daughter inside a room while she worked from home during the day. I scolded her badly for having done this. She isn't happy with her life either.

---

There are five more friends with unhappy life experiences in one or the other way. Only the intensity of suffering, story, script, and screenplay are different. Emotions are all the same. 

---

I used to be this naive girl who happily wore her rose-tinted glasses and looked at the world with awe. But the awful experiences shattered the rose-tinted glasses into tiny pieces. And each shard of this glass has managed to pierce and scratch the inner walls of my heart so damn perfectly. It just bleeds everywhere and I don't even feel the pain anymore. I don't know how to inject any medicine inside.

I'm looking around the world to get a glimpse of hope, someone to show me a living proof that happiness is feasible. But all that I see around me are broken people who turned bitter or aggressive. Either way, they are blindly going ahead with the motions of life in a robotic way.

---

If the creator of this universe is listening to me right now, I just have this one confession. "This is not what I signed up for".

காணிக்கை

காற்றின் ஈரம் பருகி

தாகம் தணிக்க

இதழ் அவிழ்த்தது

நறும் முகை.

தீரா தாகம்

தணிந்த நிறைவில்

காற்றெங்கும்

தன்மணம் நல்கியது

காணிக்கையாய்.

காணிக்கை யாருக்கு?

நாடோடியாய் திரியும்

காற்றுக்கா?

எங்கோ தொலைத்(ந்)து

வேறு எங்கெங்கோ தேடியலையும்

மனிதனுக்கா?

தேனுக்காக அலையும்

வண்டுக்கா?

வண்டின் அணுக்கத்தில்

தானே அறியா

தாகம் தீர்க்கவா?

Portkey to happiness

We typically find comfort in familiar things, places and people. The comfort is even more intense when we knew them from a time when we didn't feel so badly broken and bruised. And all along the way of life, most people from our past had either been a reason for tearing us apart with harsh words and actions, or walking away from our life without a reason making us feel abandoned. This rare event of coming across a familiar face fills us with so much hope. They remind us the younger version of ourselves who was full of hope and cheerful most of the time.

The familiarity is just an external trigger, a portkey to the place we yearn to be. Actual comfort is from the vivid emotional memories of our younger self who was whole and happy, untouched by harshness of life.

A precious treasure

 

I am a huge fan of philosophical quotes. How can a box full of darkness be a gift? Though I didn't understand what this quote actually meant, I appreciated it so much for so many years. When you don't understand something that's widely acknowledged, it must be really something great, right !?

Life throws a hell lot of bright, shiny distractions at us to the point where it blinds our eyes and exhausts our optical nerves. In this blinding brightness, it becomes hard to differentiate between a piece of glass and a diamond. If certain treasures are packed inside not-so-shiny wrappers, our eyes won't even have a good chance to take a glimpse at the treasure and recognize it for what it is.

When I spent the golden years of my early and late twenties, angry at my fate for letting me be stuck in this dark box called life that doesn't even seem to have a way out, all motivational speeches and self-help books seemed to build my imagination of what life outside this box would be like. I was frantically trying to escape this box with all my might, only to lose my strength with every failed attempt.

This is a very lonely journey where people can give reassuring voices from outside the box. But no one holds your hands and walks with you during this journey of exploring the darkness around and within.

With the last ounce of strength and hope when you try to walk slowly and yet again stumble and fall down, you wouldn't even have the strength to cry or complain. You are so used to this fate. But something feels different within. You feel like a different person within yourself, with all the emotional scars.

Our parents may not have given us the emotional warmth that we crave all our lives. At our weakest and most vulnerable moment, we realize it's our parents who want to see us safe and happy. Despite their insensitive words and behaviours all the years, with all their flaws, their presence means so much.

When all your life experiences feel like a mirage and you are tired of life, parents' warm presence which you were blind to all the years, would feel like the precious treasure that could only be found within this intense, insane and all consuming darkness. 

பல நேரங்களில் பல மனிதர்கள்

 ஒரு பெண்ணின் மனதை, அவளைப் படைத்தவரால் கூட அறிய முடியாத அளவு, ஆழமாகவும் துல்லியமாகவும் உணர்ந்து எழுதிய ஓர் ஆண், என் இதய சிம்மாசனத்தில் நீங்காத இடம் பிடித்தவர், என் அன்பு ஜெயகாந்தன் அவர்கள். அவரின் 'சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்' எனும் தலைப்பை ஏற்கனவே ஏராளமானோர் பயன் படுத்தி விட்டனர். இன்று நான் உணர்ந்து எழுதும் நிகழ்வுகளும் ஒன்றும் புதிதல்ல. பல நேரங்களில் பலரும் கடந்து வந்தவையே.

நாம் சந்திக்கும் மனிதர்கள் பலரும் நம் மனதில் உள்ள வெற்றிடத்தை சில காலத்திற்கு அவர்களால் இயன்ற அளவு நிரப்புவர். நாம் ஒன்றுமே செய்யாவிட்டாலும் கூட, நம் மனதிலிருந்து அவர்கள்பால் ஊற்றெடுக்கும் அன்பானது அவர்கள் மனதின் வெற்றிடத்தையும் ஓரளவு நிரப்பவே செய்கிறது.

ஒரு சிலர், கண்ணாடி பிடித்து காட்டுவது போல் நம்மையே நமக்கு தெளிவாய் காண வழி செய்வர். இது நாள் வரை நாம் காணாத அழகையும், காண விழையாத அழுக்குகளையும் தெளிவாய் காண்பித்து விட்டு, வந்த வேலை முடிந்தது என நகர்ந்து விடுவர்.

இன்னும் சிலர், அவர்களால் சுமக்க இயலாத எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் யார் கிடைத்தாலும் அவர்களை குப்பை தொட்டி போல் நினைத்து மொத்தமாக கொட்டி தீர்த்து விட்டு செல்வர். அப்படியும் திருப்தி காணாத சிலரோ, நாம் அழுக்காய் காட்சியளிப்பது அவர்கள் கொட்டிய குப்பையிலிருந்து தான் என்று உணர்ந்தும் உணராமலும், நம் மீது கூர்மையான சொல் அம்புகளையும் ஏவி விட்டு தான் நகர்ந்து செல்வர்.

இந்த மனிதர்கள் நம் குடும்ப உறுப்பினர்களாகவோ, நண்பர்களாகவோ, உடன்  பணிபுரியும் நபர்களாகவோ, பயணங்களில் சந்திப்பவர்களாகவோ, யாராக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். நம்மையும் அறியாமல், நாமும் சில நேரங்களில் இந்த மனிதர்களில் ஒருவராய் அவதாரம் தரித்து இருந்தாலும் , அதில் ஆச்சரியம் ஒன்றும் இல்லை :)

மழை நீரின் தூய்மையுடன், அமுதசுரபியாய் நம் மனதிலிருந்து ஊற்றெடுக்கும் அன்பு கூட தனக்கான சரியான இடத்தை தேர்ந்தெடுக்க வாய்ப்பு அமையாமல், தன் பாரத்தை மழையாய் பொழியும் நேரம், மண் வாசனையுடன் கூடவே, சேற்றையும் புழுதியையும் கூட கிளறி விடும் அபாயமும் உள்ளது. இதுவே கடலில் பொழிய வேண்டிய கட்டாயம் நேர்ந்தால், வேண்டா வெறுப்பாய் உப்பை உண்டு கரைவது விதி என ஏற்றுக்கொள்ள மனம் பழகி விடுகிறது.

ஒரு சிலர் குடை பிடித்து நனையாமல் நகர்ந்து செல்ல, இன்னும் சிலரோ வானிலை ஆராய்ச்சி மையத்தில் அளவுகோல் கொண்டு, சென்ற ஆண்டை விட இந்த ஆண்டு மழையின் அளவு இரண்டு சென்டிமீட்டர் குறைவாக பதிவாகி உள்ளது என குறை படுவர், அளவு கோலில் சிறைப்பட்டிருக்கும் மழைநீர் மீது துளியும் பரிவின்றி. மேலும் சிலரோ அமில மழை பொழிந்தது போல ஒளிந்து கொள்வர். தூய்மையான மழை நீர் காற்றில் உள்ள நச்சு வாயுக்களால், அமில மழை ஆனது யார் தவறோ தெரியவில்லை.

நம் மனதின் அன்பென்னும் ஊற்று என்றும் வறண்டு போகாமல் பாதுகாக்கவும், அந்த ஊற்றின் இனிமையில் வாழ்வை ரசித்து மகிழவும்கூடிய மனிதரை காண்பது உண்மையில் சாத்தியமா?

Depression

"வங்கக் கடலில் புதிய காற்றழுத்தத் தாழ்வுநிலை உருவாகி உள்ளது" எனும் ரமணன் சாரின் குரல் செந்தேனாய் நம் செவிகளில் வந்து பாயாதா என காத்திருந்த பள்ளிப்பருவ நாட்கள் ஏராளம். பள்ளிகளுக்கு விடுமுறை அளிக்க வைக்கும் மாபெரும் சக்தி பொருந்திய சூப்பர் ஹீரோ ஆயிற்றே அவர்.

வெப்பமான காற்று ஒருபுறமும், குளிர்ந்த காற்று மறுபுறமும் இயல்பாய் நகரும் வேளையில், இடைப்பட்ட வெளியில் குறைவான காற்றழுத்தம் ஏற்படுகிறது. 960 millibars எனும் அளவுக்கும் கீழே காற்றழுத்தம் குறையும் வேளையில் புயல் சின்னம் உருவாகிறது. 

(Source - https://weatherstreet.com/weatherquestions/What_causes_low_pressure.htm)

நம் மனவானில் ஏற்படும் Depression எனும் மன அழுத்தமும் இதே விதிகளுக்கு உட்பட்டது தான்.

சிறுவயதில் கீழே விழுந்து கை கால் முட்டியில் அடிபட்டால் அழுவதும், நம்மை யாரேனும் முறைத்து பார்த்தால், பதிலுக்கு நாமும் முறைப்பது / பயத்தில் ஒளிந்து கொள்வது என உணர்வு ரீதியான பதில்கள் உடனுக்குடன் நடக்கும். அடுத்த வேலையை பார்த்துக் கொண்டு சென்று விடுவோம். 

'அடல்ட்‌ஹுட்' எனப்படும் இனம் புரியாத பருவத்தில் கால் எடுத்து வைக்கும் நேரம், ஒருபுறம் வலிகளும் காயங்களும் விழுந்து கொண்டே இருக்க, கடமைகளும், பொறுப்புகளும் மறுபுறம் ஏறிக்கொண்டே செல்ல, இரண்டையும் சமாளிக்க தெரியாமல் திணறும் நேரம் நம் மனதின் மையத்திலும் வெற்றிடம் தோன்றுவது இயல்பு தானே?

காற்றையோ, கார்மேகங்களையோ பார்த்து யாரும் கேள்விகள் கேட்பதில்லை. உனக்கு என்ன பிரச்னை? அதெல்லாம் சும்மா நீ சொல்லும் சாக்கு. வந்து ஒழுங்காய் வேலை பார் என்று இழிவு படுத்துவதும் இல்லை. என்ன பெரிய Depression? (நம்மைப் பற்றி ஒன்றுமே தெரியாத நிலையிலும்), இந்த மருந்து மாத்திரை எடுத்தால் எல்லாம் சரியாகிப் போகும், நீ முதலில் அந்த மருத்தவரைப் பார் என்றோ அறிவுரை கூறி உயிரை எடுப்தில்லை.

ஒரு சிலருக்கு மெய்யாகவே மருத்துவ உதவி தேவைப்படுவது மறுக்க இயலாத ஒன்று.

இயற்கை, மேகங்களுக்கு தேவையான அறிவை உள்ளுணர்வை வழங்கி உள்ளது. தன்னிடம் தேக்கி வைத்திருக்கும் நீராவியை எல்லாம் மழையாய் கொட்டி தீர்த்தவுடன், பாரம், Depression எல்லாம் தீர்ந்து போகிறது.

மனமும் இது போலத்தான். நாம் ஒப்புக்கொள்ள துணியாத / விழையாத எண்ணங்கள், உணர்வுகளை உள்ளுக்குள்ளே எவ்வளவு தான் அடைத்து வைக்க இயலும்? பீலிபெய் சாகாடும் அச்சிருமே! 

சில உணர்வுகள் விழிகளை அடைந்து கண்ணீர் மழையாய் வெளியேறுகின்றன. சில உணர்வுகள் இடி முழக்கம் போல் சத்தமாய் தன் சுதந்திரத்தை பறைசாற்றி செல்கின்றன. இன்னும் சில உணர்வுகள்   நாம் வாழ்வில் அடுத்து செய்ய வேண்டியவற்றை, மின்னலைபோல் வெளிச்சம் போட்டு காண்பிக்கின்றன. இப்படி எந்த வழியும் பிடிபடாமல் தொலைந்து திரியும் உணர்வுகள், கவிதைகளாய் உருமாறுகின்றன.

ஏதோ ஒரு வகையில் மனதின் அழுத்தம் குறைந்தால் நல்லது தானே! 

இதன் பிறகு, வாழ்க்கையே வானவில் மயமாய் மாறுமா என்று கேட்டால், என்னிடம் பதில் இல்லை. கொளுத்தும் சூரியனையும், குளிர்ந்த நிலவையும், கண் சிமிட்டும் நட்சத்திரங்களையும், முகத்தில் செல்லமாய் அறைந்து செல்லும் காற்றையும், இணைந்தும் பிரிந்தும் பயணம் செல்லும் மேகங்களையும் ரசிக்கும் அளவு மனம் லேசாக இருந்தாலே பெரும் சாதனை தானே!.

ஏழரை

பதினோராம் வகுப்பு வேதியியல் ஆசிரியர் கதிர் சார் மிகவும் அமைதியாக பாடம் நடத்துவார். கரும் பலகையில் equations எழுதி விளக்கும் பொழுது கூட வகுப்பின் இடது புறம் அமர்ந்திருக்கும் ஆண் மாணவர்களை மட்டுமே பார்த்து விளக்கம் சொல்வார். பிறன்மனை நோக்காத பேராண்மை என்று தான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். பிறன்மகளையும் நோக்காதவர் அவர். 

ஒரு ரிவிஷன் தேர்வு மிகவும் கடினமாக இருந்தது. மொத்த வகுப்பிலும் இரண்டே இரண்டு பேர் தான் தேர்ச்சி பெற்றோம். விடைத் தாள்களை அளிக்கும் பொழுது ஒவ்வொருவரின் மதிப்பெண்களையும் சத்தமாக எல்லோருக்கும் கேட்கும்படி உரைத்தார். திடீரென விழுந்து விழுந்து சிரித்தார். இப்படி அவர் சிரித்து நாங்கள் யாரும் பார்த்ததே இல்லை. அந்த அற்புதத்தை நிகழ்த்தியவன் பெயர் நினைவில்லை. "Seven and a half" என்று சிரிப்பினூடே மிகவும் சிரமப்பட்டு சொன்னார். 

மொத்த வகுப்பும் சிரித்த சத்தத்தில் என்ன தான் ஆச்சு நம்ம பள்ளிக்கு என்று மற்ற ஆசிரியர்கள் வந்து வேடிக்கை பார்த்து விட்டு சென்றனர். நூற்றுக்கு நூறு மதிப்பெண் பெற்று மாநிலத்தில் முதல் இடம் பிடிக்கும் யாரும் நம் நினைவில் பெரிதாய் இருப்பதில்லை. ஏழரை மதிப்பெண் ஒருவனை ஒட்டுமொத்த பள்ளியிலும் trending-ல் இருக்க செய்தது.

"எவ்வளவு அடிச்சாலும் தாங்குரானே இவன் ரொம்ப நல்லவன்" என்று சனிபாகவனும், அவர் ஒன்று விட்ட தங்கை Murphy's Law கூட நம்மை பார்த்து பல முறை நினைத்திருப்பார்கள். இந்த ஏழரை என்னும் எண் ஏதோ மாஜிக் எண் போல தான் தோன்றுகிறது.

எந்தவொரு நட்பும் உறவும் ஏழரை ஆண்டுகளைக் கடந்து சச்சரவுகள் இன்றி பயணம் செய்கிறதோ, அது வாழ்நாள் முழுதும் தொடரும் வலிமை வாய்ந்தது என இணையதளத்தில் எப்போதோ வாசித்த ஞாபகம். இது ஆராய்ச்சியால் கண்டறியப்பட்ட உண்மையா, 'சமோசா சாப்பிட்டால் நுரையீரலுக்கு' நல்லது என்று பரவும் வாட்ஸாப் ஃபார்வர்ட் போன்ற தகவலா என்று நான் அறியேன்.

என் வாழ்வில் Best Friends என்று நான் கருதிய மூன்று அருமையான தோழிகளுடன் சண்டை சச்சரவுகள் தொடங்கிய கால கட்டத்தை கணக்கிட்டால், கிட்டத்தட்ட இந்த ஏழரை ஆண்டு running lap-ஐ எங்கள் நட்பு கடந்த பிறகு தான் சங்கடங்கள் துவங்கி இருந்தன. ஒருவேளை உண்மையாகவே இது மாஜிக் எண் தானோ என்று சிந்திக்க வைத்துவிட்டது.

சற்றே ஆழமாய் சிந்தித்தால் உண்மை விளங்கி விடும். தப்பித் தவறி கூட இன்னொருவரை காயப்படுத்தி விட கூடாது, சண்டையா கூடவே கூடாது, எல்லோருமே எல்லா நேரமும் மகிழ்ச்சியாகவே இருக்க வேண்டும் என்று லோ பட்ஜெட் ஸ்டாண்ட் அப் காமெடியனாக அவதாரம் எடுக்கிறோம். எல்லாமே இனிமையாய் மகிழ்ச்சியாய் இருக்க வேண்டும் எனும் உன்னத நோக்கத்தில் சிறு சிறு அசௌகரியங்களை கண்டு கொள்ள மாட்டோம். அது அப்படியே காற்றோடு பறந்து போய்விட்டதாய் எண்ணுவது தான் நம் சூப்பர்பவர் ஆயிற்றே.

இயற்கை அப்படியெல்லாம் சும்மா இருக்க விடுமா என்ன? வாழ்வின் அதி தீவிர வேகத்தில் நாம் ஓடிக்கொண்டிருக்கையில், நாம் ஒப்புக்கொள்ள துணியாத, விழையாத அசௌகரியங்கள் அனைத்தும் மிக மிக பாதுகாப்பாய் நம் ஆழ் மனத்தில் சம்மணம் இட்டு அமர்ந்து விடுகின்றன. 

வள்ளுவர், தான் உணர்ந்த வாழ்க்கை அனுபவங்களைத்தான் திருக்குறள் வடிவில் பதிவு செய்திருக்கிறார். மயிலிறாக இருந்தாலும் கூட, அதை அளவுக்கு அதிகமாக வண்டியில் ஏற்றினால், வண்டியின் அச்சு முறிந்து போகும் அளவு அதன் பலம் கூடிவிடும் எனும் அழகிய கருத்தை போகிற போக்கில் இந்த குறள் வழியே சொல்லிவிட்டார்.

பீலிபெய் சாகாடும் அச்சிறும் அப்பண்டஞ்

சால மிகுத்துப் பெயின்

நமக்கு புரியும்படி லோகலாக சொன்னால், 'ஐந்து பைசா திருடினால் தப்பா? ஐந்து கோடி முறை ஐந்து பைசா திருடினால் தப்பா? ஐந்து கோடி பேர், ஐந்து கோடி முறை, ஐந்து ஐந்து பைசாவாக திருடினால் தப்பா?' என்ற அந்நியன் வசனமும் இதே சிந்தனையை தான் தூண்டுகிறது. 

நம் ஆழ்மனதிலும், ஒருவர் மீது நாம் கொண்டுள்ள கசப்பான உணர்வுகளை சுமப்பதற்கு அளவு உண்டு தான் போல. இந்த ஏழரை ஆண்டுகளில், ஒருவரின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய புரிதல், தன்னை பற்றிய சுய அறிவு, இன்னல்களை அணுகும் முறை, கோபத்தை வெளிப்படுத்தும் வழிகள் என்று எவ்வளவோ ஆழமான மாற்றங்கள் வாழ்வில் நிகழ்கின்றன. தேவையான அளவு அன்பு, புரிதல், ஆரவணைப்பு சரியான நேரத்தில் கிடக்கப்பெறாத பட்சத்தில், இவற்றுடன் கூடவே ஏறிக்கொண்டே போகும் கசப்பின் சுமையில் முறியாமல் இருக்க உறவு என்னும் அச்சாணி மட்டும் விதிவிலக்கு அல்லவே !

காற்று

வயிற்றில் பட்டாம்பூச்சிகளை பறக்க விடும் 'ரமணி சந்திரன்' காதல் கதைகளில் தொடங்கி, லூசு கதாநாயகியை விரட்டி விரட்டி காதலிக்கும் வேலை வெட்டி இல்லாத நாயகனைக் கொண்டாடும் திரைப்படங்களைக் கடந்து, 'சிவகாமியின் சபதம்' நரசிம்மவர்மரின் மீது சிவகாமி கொண்ட காதல், இறைவனை உணரும் நடனக்கலையின் மீது கொண்ட பக்தியாய் உருமாறும் காவியத்தில் மூழ்கி எழுந்து, 'Thich Naht Hanh' எனும் புத்தமத துறவி எழுதிய 'How To Love' புத்தகம் வரை வாசித்தாயிற்று.

காதலை வெறும் ராசாயனங்களின் விளையாட்டகவோ, உடல் இச்சைகளை தீர்த்து கொள்ளும் ஒரு மார்க்கமாகவோ, தன் தனிமையிலிருந்து தப்பியோட இயற்கை வழங்கிய கொடையாகவோ கருதும் நபர்களுக்கு பெரிய சிக்கல் எதுவும் இல்லை. தன் கொள்கையிலும், தேவைகளிலும் மிகத்தெளிவாக உள்ளனர். 

தன்னை தனக்காக நேசிக்கும் ஒருவர் வேண்டும் என்ற தேடல் தொடங்கும் பொழுது தான் சிக்கலும் உடன் பயணிக்க தயாராகிறது. தன்னைப் பற்றி தனக்கே சரிவர ஒன்றும் தெரியாதபோது, டோராவின் பயணங்களைப் போல் இன்னொருவர் வந்து கண்டு பிடித்து புரிந்து கொள்ளட்டும் என்று விடுவதும் எளிதல்ல. 

ஒருவரின் திறமைகள், கல்வித்தகுதி, நிதிநிலைமை என்று புறம் சார்ந்த தகுதிகளைக் குறைகூற கண்ணில் விளக்கெண்ணை விட்டுக்கொண்டு நீ நான் என்று போட்டி போட்டு வர பலரும் தயார். இத்தகைய கடும் விமர்சனங்களையும் கடந்து தான் நாம் அனைவருமே வந்துள்ளோம்.

என்னை அழைத்து ஒரு ஸ்பானிஷ் திரைப்படத்தை (Subtitles இல்லாமல்) விமர்சிக்க சொன்னால், எத்தனை தவறுதலாய் இருக்குமோ, அது போலத்தான் தன்னையே சரியாய் அறியாத ஒருவர் நம்மைப் பற்றி கூறும் குறைகளும் விமர்சனங்களும். கொஞ்சம் உழைப்பு, காலம், பணம், சுயமதிப்பு இருந்தால், இத்தகைய தரம் இல்லாத குப்பை எண்ணங்களைக் களைந்தெறிந்து, எத்தனை கடும் விமர்சனங்களையும் கடந்து வந்து சாதனை படைத்துவிடலாம். வாழ்க்கையின் அழகை ரசிப்பதும் சாத்தியமே.

ஆனால், தனக்கே சரிவர விளங்காத மனம் எனும் அகம் சார்ந்த ஒன்றை, இன்னொருவர் காண அனுமதிப்பதே படாத பாடு தான். அப்படியும் ஒருவர் சிறிதளவு உள்ளே நுழைந்து விட்டால், அவ்வளவு பயம். புறம் சார்ந்த நிராகரிப்புகள் எத்தனை வந்தாலும் தாங்கிக்கொள்ள முடியும். 'ஹ்ம் இவ்வளவு தானா நீ' என்று நம் மனதை ஒருவர் நிராகரித்து விட்டால், என்ன செய்ய? என்னிடம் உயிர்ப்புடன் இருக்கும் ஒன்றே ஒன்று என் மனம் மட்டும் தானே?

இத்தனை காயங்கள் கண்ட பிறகு, மனதைக் காக்கும் முயற்சியில் ஏற்படுத்திய கோட்டைச்சுவர்கள் மிகவும் பலமாகவே உள்ளன. சற்றே வெளிக்காற்றை சுவாசிக்கலாம் என்றால், சுவர்களை  கட்டும்பொழுது இருந்த வலிமை இப்போது அவற்றை தகர்க்க நினைக்கையில் ஏனோ துணை நிற்க மறுக்கிறது. இக்கடும் காவலைக் கடந்து உள்ளே நுழையும் வலிமை எந்த காற்றுக்கு உண்டு? 

GPS

சிலர் பிறவியிலேயே தைரியசாலிகளாய், நிலவையும் நட்சத்திரங்களையும் வெறும் கையால் எட்டிப் பிடிக்கும் பிரம்மாண்ட கனவுகளுடனும், அக்கனவுகளை நனவாக்கும் தொலைநோக்குப் பார்வையுடனும் இவ்வுலகில் பிரவேசிக்கின்றனர்.

இன்னும் சிலர், இருக்கிற இடம் தெரியாமல் இருந்துவிட்டு செல்ல வேண்டும் எனும் கொள்கையில் மன நிறைவுடன் வாழ்கின்றனர். 

இவ்விரு பிரிவினரும் தத்தம் தேவைகளில் துல்லியமான தெளிவுடன் வாழ்வை அவர்களுக்கே உரித்தான பாணியில் கடந்து செல்கின்றனர்.

கொஞ்சம் சுவாரஸ்யம் கூட்டலாமே என்று இயற்கை நினைத்திருக்குமோ என்னவோ, இன்னொரு வகையான மனிதர்களையும் தோற்றுவித்தது. இவர்கள் உணவு, உடை, உறைவிடம் மற்றும் இனப்பெருக்கம் எனும் சராசரி வாழ்க்கை முறையில் திருப்தி காண்பதில்லை. ஆனால் அதைத் தாண்டி என்ன செய்வதென்ற தெளிவை அறியும் வழிமுறைகளும் எளிதில் பிடிபடுவதில்லை.

திரு. ராபின் ஷர்மா அவர்களின் ஏதோ ஒரு புத்தகத்தில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் வாசித்த வரிகள் அறைகுறையாய் நினைவில் உள்ளன. பல ஆண்டுகாலம் சிறையில் அடைப்பட்டிருக்கும் ஒருவருக்கு விடுதலை அளித்து வெளியே செல்ல விடுவது போல் கொடுமையான நிகழ்வு வேறொன்றும் இல்லை. அத்தனை ஆண்டுகளாய் மணி அடித்தால் சோறு என்று பழகிய ஒரு மனிதன், வெளி உலகத்தைக் கையாள கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் மீண்டும் முதலில் இருந்து. தானே சுயமாய் முடிவுகள் எடுக்க வேண்டி இருப்பது அத்தனை சுமையாய் இருக்கும். கைப்பிடித்து வழி காட்ட யாரும் இல்லாத நிலையில், மீண்டும் சிறைக்கு செல்வதே அவர்களுக்கு சுலபமான வழியாக தோன்றக்கூடும்.

சிறைவாசம் முடிந்து வெளியே வந்து தனக்கான பாதையை அமைத்துக்கொள்ளும் திறன் உள்ளவர் பாராட்டுக்குரியவர். சிறைவாசமே எவ்வளவோ மேல் என்று தன் பழைய வாழ்க்கை முறைக்கே செல்பவரையும் குறை கூற முடியாது. மீண்டும் சிறை செல்லவும் மனம் இன்றி, தனக்கான பாதையை அமைத்துக் கொள்ளும் தெளிவின்றி இரண்டும் கெட்டான் நிலையில் தவிக்கும் மனிதனைப் பற்றி யாரும் அதிகம் பேசுவதில்லை.

கடல் தாண்டி, கண்டம் தாண்டி பறக்கும் பறவைகளுக்கு தன்னிச்சையாய் வழி அறியும் சக்தியை வழங்கிய இயற்கை, மனிதனுக்கு மட்டும் வஞ்சம் செய்திருக்கும் என்று தோன்றவில்லை. நமக்குள் இருக்கும் ஜி.பி. எஸ் இயந்திரம் பல ஆண்டு காலம் உபயோகமில்லாமல் இருந்த நிலையில், திடீரென பயன்படுத்த விரும்பினால் அத்தனை எளிதில் தன் நித்திரை கலைத்து எழுந்து கொள்ளுமா? லக்ஷ்மி ஸ்டார்ட் ஆயிடு என்று சில காலமெனும் நம்மை புலம்ப விடுவதில் நம் Intuition எனும் உள்ளுணர்வுக்கும் அலாதி மகிழ்ச்சி தான்  போல.